Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

''ΚΥΡΙΕ ΜΗ ΜΕ ΕΛΕΗΣΕΙΣ''




η σπηλιά στα Ζωνιανά
"ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΠΗΛΑΙΑ ΖΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ"

.                                                                                                                                                                                                                     .


 ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΖΟΥΣΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΠΟΘΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΣΚΗΤΗΣ...
ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ, ΒΡΑΔΥΓΛΩΣΣΟΣ, ΛΙΓΟ ΒΡΑΔΥΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ...
ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 40 ΕΤΩΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΡΥΦΗ ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΘΥΜΙΑ...
ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΠΟΥ ΣΕ ΤΟΠΟ ΚΑΤΕΛΗΞΕ Σ' ΕΝΑ ΕΡΗΜΟΝΗΣΙ ΟΠΟΥ ΒΡΗΚΕ ΕΝΑΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟΥ...
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΝΑΠΑΥΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΝ ΕΛΑΜΠΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ...
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΔΑΚΡΥΩΝ ΕΛΕΓΕ
<<ΚΥΡΙΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ>>...
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ, ΓΕΜΑΤΕΣ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΛΗ ΤΟΥ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΤΑΝ ΣΤΟ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ <<ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ>> ΚΑΙ Ο ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟΥ...
ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΧΑΡΙΣΕ ΣΤΟΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟ ΤΟΥ ΤΟ ΤΡΙΧΙΝΟ ΜΙΣΟΤΡΙΜΜΕΝΟ ΡΑΣΟ ΤΟΥ, ΞΑΠΛΩΣΕ ΚΑΤΩ, ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ <<ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ>> ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΟΣΙΑΚΗ ΤΟΥ ΨΥΧΗ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΣΤΙΣ ''ΑΙΩΝΙΕΣ ΜΟΝΕΣ''...
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑΦΗ ΤΟΥ Ο ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΖΟΥΣΕ ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΤΟ ΕΡΗΜΟΝΗΣΙ ΣΑΝ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΠΗΛΙΑ, ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ...
ΠΕΡΑΣΑΝ 30 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟ...
ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΟΜΩΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΒΡΑΔΥΓΛΩΣΣΙΑ ΚΑΙ ΒΡΑΔΥΝΟΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΕΚΡΙΝΕ, ΜΠΕΡΔΕΥΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΣ ΕΛΕΓΕ 
<<ΚΥΡΙΕ ΜΗ ΜΕ ΕΛΕΗΣΕΙΣ>>...
Η ΚΑΡΔΙΑ ΟΜΩΣ ΗΤΑΝ ΔΟΣΜΕΝΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΑ ΕΤΡΕΧΑΝ ΑΦΘΟΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΑ ΤΟΥ ΜΑΤΙΑ, ΟΤΑΝ ΜΕΡΑ-ΝΥΧΤΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΤΑΝ ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΗ, ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ 
<<ΚΥΡΙΕ ΜΗ ΜΕ ΕΛΕΗΣΕΙΣ>>...
ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΠΡΟΣΑΡΑΞΕ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΕΡΗΜΟΝΗΣΙ...
ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΗΡΕ ΜΕ ΤΗ ΒΑΡΚΑ ΚΑΙ ΠΗΓΑΝ ΣΤΟ ΝΗΣΙ 
ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΝ...
ΑΝΤΙΚΡΥΣΑΝ ΕΚΕΙ ΕΝΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΕΦΤΑΣΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΟΠΟΥ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΑΚΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΗ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΛΕΓΕ <<ΚΥΡΙΕ ΜΗ ΜΕ ΕΛΕΗΣΕΙΣ>>...
ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΙ ΕΙΔΕ ΕΝΑΝ ΣΚΕΛΕΤΩΜΕΝΟ ΓΕΡΟΝΤΑ, ΜΕ ΜΑΤΙΑ ΒΑΘΟΥΛΩΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΚΟΓΧΕΣ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΛΑΜΠΡΟΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ...
Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΣΥΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΗ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΕΙ
<<ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ>>...
ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΟΝ ΣΥΝΟΔΕΥΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΤΟ <<ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ>> ΣΥΝΕΧΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΙ...
ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΕΦΥΓΕ ΚΑΙ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΔΙΑΡΚΩΣ ΤΗΝ ΕΥΧΗ...
ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑΝ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ ΞΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ, ΣΑΣΤΙΣΕ ΚΑΙ ΖΑΛΙΣΤΗΚΕ...
''ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΩ;'' ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΣΕ ΣΕ ΔΑΚΡΥΑ...
ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟ ΚΟΥΡΕΛΙΑΣΜΕΝΟ ΡΑΣΟ ΚΑΙ ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΠΑΝΩ Σ' ΑΥΤΟ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ...
''ΦΑΝΤΑΣΜΑ, ΦΑΝΤΑΣΜΑ''...! ΦΩΝΑΖΑΝ ΤΡΟΜΑΓΜΕΝΟΙ ΟΙ ΝΑΥΤΕΣ...
ΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΑΝΕΒΗΚΕ Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑ ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΑΣΚΗΤΗ ΝΑ ΤΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙ: ''ΤΙ ΝΑ ΛΕΩ; ΤΙ ΝΑ ΛΕΩ ΔΕΣΠΟΤΑ;''
ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ: ''ΟΤΙ ΕΛΕΓΕΣ ΝΑ ΛΕΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ...
ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΝΑ ΣΤΑΥΡΟ!!!

+++